Jak urząd ma rozmawiać z mieszkańcami, żeby jedni i drudzy byli usatysfakcjonowani? Jak powinien tworzyć sytuacje rozmowy i wspólnego wypracowywania pomysłów?
Projektowanie z udziałem dzieci jest dla nas czymś niezwykłym, ciekawostką. Tymczasem zapraszanie najmłodszych użytkowników przestrzeni do konsultacji przy projektach, które bezpośrednio ich dotyczą, takich jak place zabaw, szkoły, domy kultury, powinno stać się normą, tak jak spotkanie z klientem, który zleca nam wybudowanie ekskluzywnej willi.
„Szukaliśmy ziemi mlekiem i miodem płynącej”. Wydaje się, że Romowie po wielu trudach i bojach, w końcu uzyskali namiastkę tej Ziemi Obiecanej. Jaką funkcję ona spełni i czym będzie dla przyszłych pokoleń, które na tej ziemi się wykształcą, zdobędą doświadczenie i pewność w realizacji swoich planów w europejskim społeczeństwie?
Ukraina jest terytorium sakralnym narodu rosyjskiego, dlatego żaden kompromis nie jest tu możliwy. Tutaj jest centrum i sens naszej historii.
W uszach Estończyków szczególnie groźnie zabrzmiały słowa premiera Putina, że Rosja ma prawo wszelkimi środkami chronić swoich obywateli, i to niezależnie od tego, gdzie mieszkają.
Na Ukrainie młodym artystom brakuje nie tylko dużych imprez i systemowego wsparcia instytucjonalnego, borykają się także z mniejszymi bolączkami, nie mają na przykład miejsca, w którym mogliby przedyskutować swoje pierwsze pomysły twórcze.
Student historii wcielony do wojska po pierwszym roku studiów, postanowił zapoznać swoich rodaków z historią Tadżykistanu. Nie pominął przy tym nawet informacji na temat pierwszego tadżyckiego państwa – Samanidów, które przetrwało ponad 100 lat, ale upadło w 999 roku wskutek najazdów koczowniczych plemion tureckich. Następnego dnia jeden z jego słuchaczy uderzył żołnierza o charakterystycznych tureckich rysach twarzy. Co on ci zawinił? — zapytał go mój przyjaciel. Przecież oni zniszczyli nasz kraj! — żarliwie odpowiedział Tadżyk. No tak, ale kiedy to było! Ale ja dopiero wczoraj się o tym dowiedziałem.
Marcin Kościelniak ogłosił w „Tygodniku Powszechnym” tekst pt. „Pokolenie wieszaka”, przeprowadzając dowód na istnienie nowego pokolenia reżyserów. Zanim jednak Krzysztof Garbaczewski, Szymon Kaczmarek i Radosław Rychcik, nazwani i uporządkowani, z rozpaczy się... powieszą – proponuję małe, uzupełniające i kontrapunktujące, post scriptum do pokolenia wieszaka.
Choć od momentu przyznania Elfriede Jelinek literackiej Nagrody Nobla w 2004 roku mija już pięć lat, to jej obecność w repertuarze polskich teatrów nadal pozostaje znikoma. Dosłownie na palcach jednej ręki można policzyć sceniczne realizacje jej tekstów pisanych z myślą o scenie.
Gdzie zaczyna się dialog międzykulturowy? Jak można rozmawiać z miastem? Esej napisany z inspiracji tekstów profesora Władysława Panasa opublikowanych w poświęconym mu numerze „Scriptores”.
Między społeczeństwem polskiem a kilkoma miljonami rusinów z Podola i Wołynia wzniosła się barykada niezrozumienia i niechęci, za którą biją nienawistne serca bratniego narodu.
Mając niespełna sześćdziesiąt lat spostrzegam, że jestem właściwie pejzażystą. […] Czuję się w pejzażu cudownie, zwłaszcza takim, gdzie nic nie ma poza ciszą i samotnością, a zwłaszcza żadnych ludzi, którzy przeszkadzają gapiąc się.
kultura enter
miesięcznik wymiany idei
redaguje zespół
projekt logo i okładki: Dawid Jurek
www: Łukasz Gładysz
redakcja: Grzegorz Kondrasiuk (red. naczelny, teatr), Agnieszka Caban (wielokulturowość, sekretarz redakcji), Julia Hoczyk (teatr), Paweł Laufer (dział wschodni), Marcin Skrzypek (miasto i obywatele), Grzegorz Rzepecki, Mirosław Haponiuk; współpraca: Katarzyna Hołda, Tomek Kitliński, Marta Ryczkowska
Wydawca:
Ośrodek Animacji Kultury
Centrum Kultury w Lublinie
e-mail: redakcja@kulturaenter.pl
fax: 0-81 5360312
© 2008 - 2009 Ośrodek Animacji Kultury - Centrum Kultury w Lublinie. Wszelkie prawa zastrzeżone