kultura enter miesięcznik wymiany idei

dział wschodni

Józef Stalin swoiście i zwięźle przedstawił istotę „sprawiedliwych” wyborów „po sowiecku:” „ Nie liczy się jak będą głosować, ważne jak będą liczyć”.
Praktyka dwóch ostatnich dziesięcioleci pokazuje, że krajami postsowieckimi skutecznie rządzić mogą jedynie wychowankowie radzieckiej nomenklatury. Kształceni w duchu Zachodu (z pewnymi wyjątkami) utrzymują się przy władzy nie dłużej jak rok, doprowadzając wcześniej państwo do upadku.

Teraz w samej Osetii Osetyjczycy mówią po gruzińsku, mieszka tam też wielu Gruzinów, których nikt nigdy nie wyganiał. We Władykaukazie jest gruzińska szkoła. Jest wieś Bałta, bardzo duża wieś. Żyją w niej Gruzini, Czeczeńcy, Osetyjczycy, wszyscy razem. Pożenili się między sobą. Jakże ich dzielić?

Jeżeli chodzi o głód w latach 1932-1933, zaostrzając nieco tezę, można powiedzieć, iż jeszcze w latach 70-ch toczyła się dyskusja czy ten głód w ogóle miał miejsce; od końca lat 80-ch, aż po dziś dzień dyskusja skupia się na kwestii jego premedytacji; dopiero od niedawna poważnie zaczęto dyskutować o kwestii, czy Wielki Głód był ludobójstwem.
Czy możliwe jest prawne traktowanie Wielkiego Głodu jako ludobójstwa i czy ten przypadek będzie bodźcem do rozszerzenia tego pojęcia?

teatr

W trakcie tegorocznego Festiwalu Dialogu Czterech Kultur w Łodzi, którego tematem i motywem przewodnim był temat ojcostwa, pokazano spektakl łotewskiego reżysera Alvisa Hermanisa Ojcowie, zrealizowany w Schauspielhaus w Zürichu. Przedstawienie to jest zarówno subtelną opowieścią o ojcostwie, jak i niezwykle złożonym wykładem o relacjach między teatrem i rzeczywistością. Występują w nim trzej aktorzy – Łotysz Gundars Abolins, Rosjanin Juris Baratinskis oraz Niemiec Oliver Stokowski – którzy opowiadają o swoich prawdziwych ojcach i relacjach z nimi.

Za sprawą Walczaka i Kruszczyńskiego na wałbrzyskiej scenie mogliśmy zobaczyć, jak można zbudować mit miasta. Jak nadając formę nawet najbardziej podłej historii można usytuować ją bliżej poezji, niż reportażu i uczynić ją łatwiejszą do przyjęcia.

sztuki wizualne

Za pomocą metalowych odpadów i złomu oraz materiałów syntetycznych, César wyczarował jeden z najbardziej przekonujących symboli nowoczesności drugiej połowy XX wieku. Wystawa prezentuje francuskiego rzeźbiarza jako innowatora, który stworzył rodzaj metafory czasów rozwoju technologicznego, a zarazem ery gwałtownie narastających industrialnych śmietnisk.

Nikt z fotografujących oblicza Polski lat 30. XX wieku — w tym Kazimierza nad Wisłą, Lublina czy innych regionów — nie spodziewał się tego, co stało się podczas II Wojny Światowej.

społeczności

Wyruszam w podróż do Dynowa, miasta położonego w dolinie Sanu. Od dwóch tygodni trwają tam przygotowania do premiery spektaklu plenerowego „Alicja w Krainie Czarów”.

Postanowiliśmy wejść w środowisko społeczności lubelskich ośrodków dla cudzoziemców. Chcieliśmy zbliżyć się do „nich”, aby mogli lepiej zrozumieć „nas”. Istotnym był również fakt zmierzenia się z własnymi uprzedzeniami i zweryfikowania posiadanych stereotypów. Chcieliśmy sprawdzić, jak wiele czeka nas pracy nad sobą i w środowisku, do którego weszliśmy oraz tym, z którego się wywodzimy.

2008 Osrodek Animacji Kultury - Centrum Kultury w Lublinie. Wszelkie prawa zastrzeżone